Tel +651 464 033 04

Kosančićev venac 19, Belgrade 11000

radnim danom od 9 do 19 h

m

This is Aalto. A Professional theme for
architects, construction and interior designers

Top

Bosiljka Zirojević Lečić

  |  Bosiljka Zirojević Lečić

„MEKE FORME”

Vibrantna meka forma 2, vuneni štof, 75x50cm

Velika meka forma 2, vuneni štof i uljani pastel, 170x120cm

Velika meka forma 1, vuneni štof i uljani pastel, 170x120cm

Vibrantna meka forma 1, vuneni štof, 75x50cm

Velika meka forma 3, vuneni štof i uljani pastel, 170x120cm

Velika meka forma 1, vuneni štof i uljani pastel, 170x120cm

Plava meka forma 1, vuneni štof, 75x50cm

Velika meka forma 2, vuneni štof i uljani pastel, 170x120cm

Velika meka forma 4, vuneni štof i uljani pastel, 170x120cm

Velika meka forma 5, vuneni štof i uljani pastel, 118x78cm

BOSILJKA ZIROJEVIĆ LEČIĆ

Rođena 1971. godine u Novom Sadu. Diplomirala na Akademiji umetnosti u Novom Sadu 1994. godine, odsek Slikarstvo. Postdiplomske studije, odsek Slikarstvo, završila na istoj Akademiji 2000. godine. Zaposlena na Akademiji umetnosti u Novom Sadu kao redovni profesor na katedri za Slikarstvo. Član udruženja ULUV-a, ULUS-a od 1995. godine. U okviru grupe Multiflex sarađuje sa drugim umetnicima u realizaciji multimedijalnih umetničkih projekata. Od 1992. godine izlagala je na preko 120 kolektivnih izložbi, u zemlji i inostranstvu (Srbija, Poljska, Hrvatska, Italija, Kina, Švedska, Nemačka, Japan, Švajcarska, Velika Britanija, Austrija…). Izlagala na 20 samostalnih izložbi, dobitnik je više nagrada za umetnički rad. Koordinator više projekata u oblasti likovne umetnosti i edukacije.

Rekli su

Osnovna premisa mog slikarskog izražavanja, već duži vremenski period, odnosi se na potrebu za stalnim  eksperimentisanjem sa samim konstruktom slike – materijalom od koga je slika “sačinjena”. U već uspostavljenom sistemu geometrijskih, redukovanih formi koje čine moj slikarski izraz, površina slike – njena pikturalna vrednost, afirmiše se kao još jedno polje delovanja i mogućnosti za izražavanje. Pozicioniranje materijala/materije kao gradivnog elementa slike, pruža mogućnost rada i istraživanja u “proširenom polju slikarstva” gde određena svojstva upotrebljene materije, pružaju potencijal za razvijanje specifičnog umetničkog izraza.

Upotrebom nekonvencionalnih slikarskih podloga – aluminijum, pliš, PVC materijali, folije, vuneni štof…slika postaje deo procesa kojim je “prevodim” u sliku-objekat, pored već ustanovljenog plastičkog jezika/sistema organizacije površine. Ovakav skulpturalan tretman slike kao objekta, pruža mi čitav niz novih modaliteta u pozicioniranju njenog vizuelnog i prostornog dejstva. U isto vreme, odabrani materijal, uz minimalne intervencije, čini osnovu sistema geometrijskih slika – formi koje su svesno lišene boje (korišćeni materijali su najčešće ahromatski) i u takvom redukovanom poretku svih formalnih elemenata, uspostavlja se relacija između ritma kao stanja i ritmovanja kao procesa.

U ciklusu Meke forme dominanatan materijal je tekstil – vuneni štof, koji u samom procesu stvaranja postaje materijal koji “čini” sliku tj. prevodi je u objekat. Upotrebom tekstila kao gradivnog elementa, podloga slike postaje primarno područje objekta – predstave, sa određenim specifičnostima i kvalitetima – mekoće, elastičnosti, taktilnosti… U samoj organizaciji prostora slike – objekta dominiraju geometrijske forme, koje su markirane spojevima (šavovima) i koje se međusobno uklapaju.

Spojevi su negde suptilni i blago naznačeni, a na nekim radovima su robusni i naglašeni – čineći na taj način, reljefni crtež koji iz plohe izlazi u prostor. Mekoća samog materijala koji čini sliku i gradi kompoziciju, suprotstavljena je tvrdoći linearnog crtačkog sistema koji se pojavljuje kao mreža linija određene dinamike.     

 

Bosiljka Zirojević Lečić

Uvid u plemenit likovni postupak

 Slike Bosiljke Zirojević Lečić moguće je tumačiti sa polazišta nastajanja, tragajući za sledom naslojenih stvaralačkih površina. Emisija promišljenog senzibiliteta, koherentna i skladna, pojavljuje se sugestivno bez kompromisa i kao takva, dovoljna je da svojim vizibilitetom ostvari doživljaj. Prići strukturalno – analitički jedinstvu slike, njenom sklopu, validno je samo sa aspekta tragalaštva za kognitivnim kontekstom u paraleli sa vidljivim sadržajem.

Geometrizacija je termin kojim autorka naslovljava ciklus svojih slika, implicitno se odražavajući na celokupno stvaralaštvo Bosiljke Zirojević Lečić. Svojim determinatama recipijentima služi kao vodilja kroz intelektualni kontekst sublimirane artificijelnosti. Geometrija je pronađena pozicija objekata u osmišljenom prostoru umetnice, čije slike su nastale smirenom i staloženom, promišljenom akcijom. Dominantne su forme ploča, izgrađenih ili markiranih na izabranom prostoru slike, koje se međusobno uklapaju jedna u drugu po sistemu ključa. Forme koje autorka stvara – gradi su savršeni mehanizmi, pretpostavljenih energetskih vrednosti, u funkcionalnom sadejstvu. Na granicama dve ploče, bolje rečeno na njihovom spoju, vidljiva je linija koju možemo konotirati kao grafički prikaz matematičke formule iniciranog dešavanja. Prostori koji se uzdižu pred nama su monohromni te stvaraju jedinstven fon – Bosiljka uglavnom koristi dve boje – u korelaciji / saglasju, komplementarno, bez konflikta i vriska kontrasta.

Dihotomija, bipolarno i binarno su dodatne determinante ovih spojeva. Terakot je dominantna piktoralna materija, suptilno i sistematično građena, jedinstvenim ličnim postupkom, na lakoj platnenoj osnovi sa koje se vidljivo i taktilno sugeriše moć reljefa. Zgusnuti fluid koji nam dočarava crni akril sa unutrašnjim plavim prizvukom, kao primarni nanos, vizuelna je refleksija metala koja se pojačava upotrebom grafita. Spajati zemlju i metal, izvlačiti svetlo iz blatnog pigmenta ravno je hrabrosti alhemičarskog eksperimenta, što je slikarkin manifest umetničke slobode. Za doživljaj i saznanje koje može da nam pruži Bosiljkina slika, važna je njena ikonička vizura, podudaranje centra prostora slike sa očnom visinom što posmatrača uvodi u značajno veći prostor, čiji je samo fragment slikovno prezentovan. Redukcija vođena konsekventnim misaonim procesom nije ukinula primarnu vibraciju slike, već je zbijenim ručnim nizanjem i lepljenjem materijala sublimirana emanacija strukture. Prisustvo te potencijalne energije se očituje kao potreban naboj za konstituisanje stvaralaštva u nekom drugačijem svetu.

Singularitet ovog smirenog ujedno i moćnog, plemenitog slikarskog dela u potpunoj je jednakosti sa osobenim kvalitetima ličnosti slikarke Bosiljke Zirojević. Na toj relaciji je ostvarena esencijalna umetnička pozicija – biti samo svoj a opet iskren i komunikativan.

 

prof. Ljubomir Vučinić

(2013. Beograd, Prodajna galerija Beograd, slike – objekti „Geometrizacija“)

Bosiljka Zirojević Lečić, Slike

 Dosadašnje stvaralaštvo Bosiljke Zirojević Lečić započeto je u vreme uzbudljive raskrsnice dva veka, odvijalo se tokovima skladnog i logičnog kontinuiteta. Od samih početaka, ova umetnica opredelila se za jedan racionalistički pristup slikarstvu i umetnosti. U vremenu kardinalnih manifestacija tranzicijske krize, umetnica se odriče subjetivističkog i eksperesivnog reagovanja. Njen pristup problemima sveta i problemima slike zasnovan je na uvažavanju osnovnih modernističkih principa, te je stvaralački ideal kojem Bosiljka Zirojević Lečić teži usmeren ka konstituisanju i dosezanju koncepta po kojem „umetnost ima pravo na zasebnost, ne da bi se izdvojila, nego da bi svojim primerom bila model drugim znanjima i drugim praksama“ (Menna). Dakle, ova umetnica ne nastoji da bude „razbarušeni“ umetnik spontanih reakcija nego se postavlja kao specijalista u svojoj oblasti, kao slikar svestan osnovnih principa formiranja i funkcionisanja sopstvenog umetničkog izdelka.

U dosadašnjoj praksi, slikarka Zirojević Lečić afirmisala se kao zastupnik geometrijske konstrukcije slike. Površina izdeljena, najčešće „lenjirski“ pravim linijama, definisana je na najrazličitije načine. Poput tihog i sistematičnog posvećenika, Bosiljka Zirojević Lečić često je eksperimentisala i predavala se istraživanju slikarske površine kao materijalne činjenice koju slika/slikarstvo ne deli ni sa jednim drugim vizuelnim sistemom. Grinberg je govorio de je upravo površina centralni problem modernističkog slikarstva. Stvarajući i istražujući pikturalnu površinu, umetnica se bavi autentičnim problemima slike i njene ontološke pojavnosti. U takvim nastojanjima, Bosiljka Zirojević Lečić često se radikalno istraživački ponašala te je njeno rano slikarstvo najčešće realizovano u tzv. „proširenom polju slikarstva“: posle ranih pastelnih radova, ona se bavila „šivenim“ slikama u kojima je linija konkretizovana koncem i „štepom“, potom je terakotne bareljefne ploče sazdavala tako da su bile „bliže“ konstituciji slici nego oblikovanim skulptorskim ostvarenjima; ostvarila je i seriju slika-objekata u kojima je formirala geometrijske strukture ispunjavajući površinu od dobro komponovanih aluminijumskih traka.

U aktuelnom trenutku, Bosiljka Zirojević Lečić predstvalja nam se svojim najnovijim slikama naslikanim tokom poslednjih pet-šest godina. Radi se o seriji slika u kojima se geometrija javlja kao sklop u okviru kojeg umetnica sebi otvara mogućnost bavljenja površinom/površinama kao osnovnom problematikom sopstvenog slikarskog delovanja. U brojnim slikama koje su izdeljene dobro kombinovanim i komponovanim linijskim granicama, umetnica je sebi ostvarila mogućnost da se analitički odnosi prema suštinskim elementima pikturalne plastičke tvorevine: površini, liniji, boji, materiji i materijalu. U jednoj slici, Bosiljka Zirojević Lečić primenjuje više načina slikanja i slikarskih postupaka: slikanje u jednom sloju, slikanje sa potslikavanjem, višeslojno nanošenje boje, nanošenje boje sa dodatkom drugih materijala (pesak, terakotni prah i sl.)… Svaka zasebna površina u ovim geometrijskim slikama poseduje svoju autonomiju, svoj bojeni i plastički integritet, a njihova koherentna usaglašenost logički se sliva u jedinstvenu celovitu pikturalnu tvorevinu. Svoju sposobnost suverene racionalističke kontrole svakog pojedinačnog postupka, umetnica ostvaruje kompaktnom celinom u kojoj su svi odnosi dobro iznivelisani, diskretno uodnošeni i „sklopljeni“. Tako jedan, u suštini analitički postupak, rezultira senzibilnošću, taktilnošću, profinjenim estetizmom, visokom slikarskom elegancijom, dostojanstvenim, i nekako „svečanim“ pikturalnim utiskom.

Dakako, ni geometrijske slike Bosiljke Zirojević Lečić „ne zaboravljaju“ osnovne neoplsticističke principe ustanovljene epohalnim slikarstvima Pita Mondrijana i Teo fon Dusburga, te i ona svojim slikarskim konceptom itekako ubedljivo i sugestivno posmatraču nameće utisak reda, sklada i harmonije. Štaviše, čini se je i ova umetnica nastojala da upravo te principe, postojeće u konstituciji vlastite slike, nametne društvu u epohalnoj krizi, baš kao što posmatraču iskreno daruje sopstvenu osećajnost, jednu tihu i stamenu  pikturalnu poetiku. Zbog toga ovu izložbu i ovo slikarstvo mlade umetnice u punom stvaralačkom sazrevanju, treba videti kao plod jednog promišljenog, odgovornog i samosvesnog stava; kao odgovorni etički čin, koji je tako samosvesno i savesno realizovan, itekako potreban u jednom specifičnom kontekstu tranzicijske krize koja, neprolazeći, polako postaje trajna kategorija i svakodnevno stanje.

 

Sava Stepanov, istoričar umetnosti

(2012. Novi Sad, Galerija Ogranka SANU, Slike)

Iz ateljea

Umetnik kaže