Tel +651 464 033 04

Kosančićev venac 19, Belgrade 11000

radnim danom od 9 do 19 h

m

This is Aalto. A Professional theme for
architects, construction and interior designers

Top

Vladimir Milanović

  |  Vladimir Milanović

ARROPRIJACIJE

After Rembrant, digital print, 2008, 78x52 cm

Traffic jam on the Roman road, digital print, 2008, 78x52 cm

Fiscal Bill, digital print, 2013, 80x60 cm

School, digital print, 2013, 80x60 cm

Transit, Digital print, 2013, 80x60 cm

Dinner, silkscreen, 2017, 100x70 cm

Still_life, silkscreen, 2017, 80x60 cm

Transience, silkscreen, 2017, 50x70 cm

ENIGMA, silkscreen, 2017, 70x50 cm

TIME-WARRIOR, digital-print, 2014, 250x60 cm

(Beograd 1979), diplomirao je na Grafičkom odseku Fakulteta likovnih umetnosti u Beogradu 2003. godine u klasi prof. Biljane Vuković, a 2008. godine i magistrirao u klasi istog profesora. Na Interdisciplinarnim magistarskim studijama Univerziteta umetnosti u Beogradu je 2009. godine stekao zvanje magistra umetnosti u oblasti digitalne umetnosti. Odbranio doktorski umetnički projekat na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu 2014. godine. Redovan je član Udruženja likovnih umetnika Srbije od 2004. godine, a u periodu 2011-2014. godine predsednik Odbora Grafičke sekcije.Izabran je 2011. godine za asistenta, a 2014. godine za docenta na Grafičkom odseku Fakulteta likovnih umetnosti u Beogradu.

Samostalne izložbe:

  1. Aproprijacija kao metod umetničkog izražavanja, Galerija FLU i Galerija Izlozi, Beograd
  2. New Approaches towards the Contemporary Form of Expression in Graphic Art, (Adam Pantić, Mane Radmanović i Vladimir Milanović, koncept Ljiljana Tašić) Gallery Seasons, Sofija, Bugarska
  3. Radovi novih asistenata FLU (Milica Murgić, Milan Antić i Vladimir Milanović), Muzej u Prijepolju
  4. Novi asistenti FLU (Milica Murgić, Milan Antić i Vladimir Milanović), Galerija FLU Izlozi, Beograd
  5. Pejzaž kao poetska metafora – digitalni kolaži, Galerija Grafički kolektiv, Beograd
  6. INDIGO, Galerija Remont, Beograd
  7. Magistarska izložba: Pejzaž kao poetska metafora – digitalni kolaži, Gradska galerija Užice
  8. Magistarska izložba: REW(Rewind) – Statična i pokretna digitalna grafika, Centar za grafiku i vizuelna istraživanja Akademija, Beograd
  9. Izložba grafike, Кulturni centar Dorenthe, Ibenbiren, Nemačka
  10. (O)КRUŽENJE (Rade Pejović i Vladimir Milanović), Galerija 73, Beograd
  11. Izložba grafike, Lamtar, Pariz, Francuska

Učestvovao na preko 70 grupnih izložbi u Srbiji, Švedskoj, Кanadi, Nemačkoj, Austriji, Francuskoj, Tajvanu, Grčkoj, Velsu, Belgiji, Sjedinjenim Američkim Državama…

Nagrade:

  1. Veliki pečat, Galerija Grafički kolektiv, Beograd
  2. Otkupna nagrada Ministarstva kulture Republike Srbije, Izložba male grafike Galerija Grafički kolektiv
  3. Nagrada ”Vojnović” za likovni rad u tehnici mozaika

Umetničke radionice/kolonije:

  1. Likovna kolonija Studenica 2013
  2. Transform 2012, Solun, Grčka
  3. Letnja umetnička škola Univerziteta umetnosti,Radionica litografije Neobično, Sićevo
  4. Likovna kolonija Grocka 2010.
  5. Grafička radionica PART2 Adria – Munsterlandfestival, Кloster Benlage, Nemačka
  6. Petrovaradinska tvrđava 2000. Juče, danas, sutra

Učešće u radu žirija:

  1. Član žirija za nagradu za nagradu Bogomil Кarlavaris
  2. Član žirija za nagrade I Međunarodnog bijenala male grafike, Paviljon u Tvrđavi, Niš

Rekli su

  1. Aproprijacija kao metod umetničkog izražavanja, Galerija FLU i Galerija Izlozi, Beograd

ARROPRIJACIJE…

U generaciji umetnika koji su se pojavili i formirali u toku prethodnih desetak godina Vladimir Milanović zauzima veoma značajno mesto. Svaki njegov javni nastup na našoj likovnoj sceni predstavljao je vidljivi uspon u razvitku personalnog umetničkog jezika kao i demonstraciju novog shvatanja i osavremenjavanja medija grafike, kojom se ovaj stvaralac intenzivno bavi. Na čvrstim temeljima školovanja kroz koje se osposobio i upoznao sa svim klasičnim tehnikama otiskivanja/štampanja i kroz teoretsku edukaciju kojom je stekao najviša akademska zvanja, Milanović je izgradio svoj svet slike.

Iako je njegovo dosadašnje stvaralaštvo podeljeno unekoliko ciklusa, radovi su objedinjeni tematizacijom aproprijacije kao jednog od fenomena koji na različite načine vlada umetnošću, već skoro pola veka. Distinkcija između uticaja/ugledanja nekog umetnika na drugog, a preko umetničkog dela i aproprijacije leži u shvatanju da konfiskacija iz repozitorijuma slikovnog/reprodukcije, fotografije umetničkih dela iz bliske i daleke prošlosti, a za potrebe konstitucije novog artefakta, postaje sve legitimnija umetnička praksa i tretira se kao uobičajeno

”pozajmljivanje“ motiva iz prirode. Iz toga bismo mogli zaključiti, da je prirodu u recentnijem stvaralaštvu zamenila kultura. Upotrebom fragmenta slika poznatih iz istorije

umetnosti umetnik stvara kolaže, digitalne kolaže koji mu tehnički pružaju široke mogućnosti obrade slike, umetanjem novog narativa ili superponiranjem dva prizora slikarske ili fotografske provinijencije. Slaganjem različitih vremena nastanka prikazanih i aktuelnih događaja, Milanović

uspostavlja mise-en-scene koji skoro na teatarski način obezbeđuje jedinstvo mesta i vremena. Bez arteficijelnih aktivističkih aranžmana on uspostavlja vezu između sebi

izabranog sveta umetnosti i upozoravajuće svakodnevice koja na opšte humanom planu dovodi sve vrednosti, civilizacijske tekovine u pitanje. Autorski afinitet prema određenim umetničkim delima iz bliže ili dalje proslosti sagledava se u izboru slika, predložaka na kojima će intervenisati, ali u tom aproprijativnom postupku, Milanović ne dozvoljava da bude prisvojen od prisvojenog. Njegov koncept je preformulisanje prizora koji zadržavajući svoj osnovni, prvobitni narativ, dobija novi smisao dodavanjem fotografije nekog često dramatičnog događaja sa kojim se suočio u informativnim medijima. Ta istorijska travestija aktivnosti i ličnosti sasvim je primerena digitalnoj slici, odnosno kolažu, čije su mogućnosti privukle umetnika ka posvećenju radu na ekranskoj slici. Sloboda u manipulaciji fragmentima, kontekstima i njihovoj montaži nije ga zavela u tehnicizam i površnost pamfletskog izraza već je, sigurno vođena visokom likovnom kulturom, rezultirala kolažima bez vidljivih vremenskih ili slikovnih šavova. Konzistentnost kompozicija koje su prevazišle početno, hibridno stanje, postignuta je objedinjavajućim koloritom, skoro potpuno monohromnim. Tako se iz maglina sepije ili sivih registara tonova koji daju utisak preeksponiranih fotografija pomaljaju figure koje se jasno izdvajaju kao glavni akteri, nosioci značenja tog narativa, dok se ostali učesnici recikliranog motiva naziru u pozadini, koja deluje kao palimpsest. Često se kroz te difuzne magline pojavljuje snažan snop svetlosti koji pripada scenskim efektima teatarskog postupka a kojim se usmerava pogled gledaoca na odabrane figure, nosioce bogatog semantičkog potencijala. Milanović na taj način referira na Deborovsko društvo spektakla ili na Šekspiroviskaz “Svet je pozornica …”.

Za poetiku ovog umetnika možemo reći da se zasniva na strategiji izbora, selekcije; da se njegov stvaralački diskurs prepoznaje u onome što tvrdi Boris Grojs (Boris Groys): “Posle Dišana, dakle, više ne postoji nikakva razlika između objekta koji je neko sam proizveo i objekta koji je proizveo neko drugi – i jedan i drugi treba da budu izabrani da bi se smatrali umetničkim delom. Danas je autor neko ko odabira, ko autorizuje.”

Stvarajući svoje digitalne kolaže od istorijskih sekvenci najrazličitijeg medijskog porekla i starosti, Milanović stvara prizore panoramskih dimenzija koji deluju kao sinemaskop platno. Simulirajući velike istorijske kompozicije bitaka prikazanih u slikarstvu i na filmskom platnu, umetnik gradi monumentalne predstave koje zasenjuju svakog posmatrača, uvlačeći ga u vremenski tok procesa gledanja, prelaženja pogledom koje ima svoje značajno trajanje, što neosporno dodaje performatičan karakter njegovom radu. Slažući različite predstave, poništavajući njihovu istorijsku dimenziju i značaj, u svojim digitalnim kolažima autor ukida istoriju, istorijsko vreme i uvodi svoju postistorijsku temporalnost. To se objavljuje na njegovim digitalnim slikama/kolažima koje ne pokazuju ožiljke rezova montaža i vremenskih interregnuma.

Dok su raniji radovi rađeni po i u pejsažima, arhitektonskimeksterijerima i enterijerima, najnovija serija, izvedena tehnikom sito štampe, uglavnom se bavi tematizacijom žanra mrtve prirode gde se sastaju konvencionalni repertoar predmeta na baroknim slikama sa ready made

objektima. Tendenciozno krupan raster, naglašenog prisustva, objedinjuje prizor ovakvog konstrukta vremena, ironije, humora ali i Vanitas melanholije; daje popartistički karakter ovim grafikama. Tu su često prisutni i prozaični ikonički simboli kritike konzumerskog društva (Brillo boxes i konzerve Campbell soups). Živahnost kolorita takođe odgovara duhu i vremenu pop arta ali pre svega nam govori o jednoj novoj etapi u radu Vladimira Milanovića. Vraćajući se radu u grafičkoj tehnici, veoma popularnoj u drugoj polovini prošlog veka, umetnik problematizuje odnos forme i sadržine, preispitujući, sa iskustvom stečenim u radu sa ekranskom slikom, izražajne mogućnosti konvencionalnih tehnika otiskivanja, umnožavanja slika. Istovremeno uspostavlja ličnu distancu koja se ogleda u prisutnosti diskretnog humora, prema mistifikacijama vezanim za umetnost kao i prema dramatičnosti današnjeg vremena.

Iz galerije

Umetnik kaže