Nebojša Milenković
Još od trenutka kad je početkom prošlog veka (1913) Dišan konceptualizovao praksu uvođenja predmeta (iz) svakodnevne upotrebe u korpus/kontekst umetnosti ― diskusije na temu odnosa između (svakodnevnih) predmeta sa jedne, odnosno tela/dela sa druge strane, nimalo ne gube na svojoj aktuelnosti. Među poglavljima te ― uvek aktuelne i nikad do kraja ispričane priče ― nalazi se i slikarski opus Milana Nešića, koji prisustvo materije (materijala) na crtežima i platnima koje radi uvodi već sa svojim ranim, studentskim radovima.
Sam Nešić svoja platna radije naziva radovima nego slikama (Namerno se ograđujem od reči “slikarstvo” jer smatram da sam malo toga “naslikao”), na ovaj način naglašavajući upravo manuelni momenat, tačnije niz momenata koji podrazumevaju kombinovanje, apliciranje, lepljenje, kolažiranje,…, koji njegove slike približava kategoriji trodimenzionalnih (vizuelnih) objekata. Locirane u međuprostoru između slika i radova, ali i između slike i slikarstva ― Nešićeve vizuelne strukture, mentalne i fizičke/fizikalne propozicije i vežbe, ili, jednostavno rečeno, slike-objekti u formi vizuelnog dnevnika svedoče upravo o umetnikovoj (umetničkoj) svakodnevici kao dominantnoj “temi” i karakteristici ove umetnosti. Dnevnički karakter ovih slika-znakova akcentovan je činjenicom da na većini radova Nešić ispisuje i datume njihovog nastanka. Pri tom on ne prikazuje (još manje opisuje) svakodnevicu ― već istu, najpreciznije rečeno, registruje. Na ovaj način (trajno) memorisani, datumi nastanka Nešićevih slika prevazilaze sami sebe ― istovremeno funkcionišući kao njihovi naslovi ali, podjednako, i kao intimni dnevnički zapisi.
Opredeljujući se za strategiju malih pomaka, opus Milana Nešića predstavlja kontinuirano kretanje i stalno nadograđivanje (gomilanje, svođenje, pročišćavanje, akumuliranje, …) stilskog (formalnog) obrasca koji je ovom slikaru već obezbedio široku prepoznatljivost što samo po sebi uopšte nije mali domet.

Nebojša Milenković ,istoričar umetnosti – kustos
Predgovor kataloga samostalne izložbe u Kulturnom centru Novog Sada 2011.

Na granici: Između fovističke apstrakcije i „slikarskog dadaizma“
Milan Nešić je umetnik koji nikada nije napustio slikarski mediji kao osnovno sredstvo svog umetničkog izraza. Njegova likovna istraživanja temelje se na promišljanju kriterijuma uspostavljenih unutar koncepcija likovne forme čak i onda kada je eksperimentalnim pristupom korišćenim materijalima dovodio u pitanje njene granice ili kada je tendeciozno išao izvan ustanovljena pravila. Ipak, Nešića interesovanja utelovljena u slikarskom opusu sticajem okolnosti nisu pozicionirala izvan okvira savremene scene vizuelnih umentosti budući da je periodično prisutan na najznačajnijim manifestacijama koje nude uvide u savremenu umetničku praksu.
Najnoviju seriju radova Milana Nešća u poređenju sa dosadašnjim opusom odlikuje diskretnije prisustvo ready made objekata koji se u statusu trodimenzionalnih elemenata integrišu u sliku. Slučajnost i bezinteresnost bili su osnovna načela pri izboru objekata za svakondevnu upotrebu. Oni se više ne nameću kao samostalni objekti kako bi se drskim prisustvom suprotstavljali samoj definiciji slike koja je ravna, dvodimenzionalna ploha, već sada predstavljaju „maskiraniji“ element koji se ne nameće na način da podseća na prelom između vizuelnih i likovnih umetnosti, između predadaističkih i dadaističkih umetničkih pra`ksi.
S druge strane, Nešić u najnovijoj seriji slika razvija jednu vrstu dadaističke prakse unutar samog slikarstva. Naime, Marsel Dišan je govorio o tome da njegovi ready made artefakti imaju polazište i u promišljanju samog slikarskog postupka kada slikar koristi industrijske boje. Te industrijske boje i ostala sredstva od kojih je načinjena slika jesu već postojeći proizvodi. Kada Nešić koristi slikarske uljane boje on ih tretira na isti način na koji bira već proizvedene oblike. On koristi one boje koje su mu na dohvat ruke, nezavisno od njihove kolorističke vrednosti. Prevaga crteža u odnosu na boju samo podcrtava sekundarni karakter kolorita uprkos tome što je kolorit Nešićevih slika intenzivan, svež i tonski uravnotežen.
Na prvi pogled bi se moglo reći da ižložene slike nalaze referencu u nekoj od fovističkih apstraktnih kompozicija Kleovog rada. No, čini se da Nešićeve slike nisu slike slikara već slike dadaiste koji se vraća slici.

Tamara Đorđević, teoretičarka umetnosti
Predgovor kataloga samostalne izložbe u SKC Fabrika, mart 2017