„ …i skoro da me zabavlja pomisao

                                                                                    kako rečenice, čitave rečenice, koje

                                                                                    bih mogao da stvorim , unapred

                                                                                    mogu i da raznesem. A opet,

                                                                                    s druge strane…“

                                                                                                                   Tomas Bernhardt

Opekotina oblika na dlanu, otisak kutije za domine u šakama, pamćenje ruku sklopljeno kao kutija, modro kao senka u njenoj unutrašnjosti ili žig ponavljan nebrojeno puta  –  jer žig je da se ponavlja  –  do modrog prelivanja, van uglova,  ispranih ivica, maglina kojima može da se luta.

Misao  i vreme razveju oblik da bude živ i naseljava, da bude prostor i naseljen, srušen pa napušten, da kruži kao priča o sebi i da se zaboravi.

Ipak, oblik se iznenadno pojavljuje da čeka: kao vrata, kao rupa – crn kad je moćan i konačan, plav kada zove na dalju igru po gotovo nematerijalnom   terenu sa koga se tragovi lako brišu (“…plava sugeriše u najboljem slučaju more i nebo, a oni su, u stvari, najapstraktnija vidljiva priroda.”Iv Klajn) –  kao raka, ležaj, kao format u koji stajem.

                                                                                                                     pored je

                                                                                                                         mesto

                                       –  iz/mesta/secanje, i već, prethodnica u predanju –

                                        trag, kojim se drhti. Igla seizmografa u mišićnoj

                                        vlazi, reumatsko znanje zbija pamćenje, o suvom,

                                        tuđem, mestu pored, gnezdu beline papira

                                                                          – iz gnezda padanje: u neupisano

                                        na mapi ponavljanih trzaja (približava se: slabije ili

                                        jače?)

                                                                          – beg –

                                        milimetarskim lovištima naseljava (beše grad?),

                                        arhitektruru tragova, građevinski stil očvrsnutih kretnji

                                        IZ (ne beše grad), beleži, allegro ma odlazeći, refren:

                                        IZ, KA BEZBROJU, IZ, RUŠITI … oblike, proste do

                                        straha, prepoznate pa ohlađene, bludeći u ne – više –

                                        poznavanju. IZ, do bezbroja, lučiti: između, oblika,

                                        nizova,                  belo,                papir,                  mesto

                                                                      papir

                                                                      meso

      Tekst autorke iz kataloga izložbe u Savremene galerije Olga Petrov 1995.